Το Βάπτισμα δεν είναι μια λεπτομέρεια
Μια διάσταση της Β’ Βατικάνειας Συνόδου
Θεσσαλονίκη, 4/11/2012


Στο Κοιμητήριο «Άγιος  Βικέντιος» με την ευκαιρία της Εορτής των Κεκοιμημένων Πιστών


Αδελφοί και Αδελφές μου ήρθαμε στο Κοιμητήριο σήμερα για να προσευχηθούμε για τα αδέλφια μας τους ζωντανούς όλου του κόσμου κάθε λαού και έθνους που γενικά υποφέρουν όπως και για τις ψυχές του καθαρτηρίου που δεν βλέπουν το Θεό ακόμη διότι δεν μετανόησαν αρκετά επί της γης, και πρώτα πρώτα για την Εκκλησία όπου γης που ως επί το πλείστον συμπάσχει μαζί με τους μαρτυρούντες το Χριστό για να είναι δυνατή στην πίστη, την ελπίδα και την αγάπη.
Ο κόσμος δεν είναι πια χριστιανικός γύρω μας ούτε και μέσα στις ίδιες τις οικογένειές μας, συγγενείς και αδέλφια δεν μιλιούνται, μάλιστα κάποτε μισούνται, άλλοι κακολογούν, φθονούν, χτυπούν με όλες τις έννοιες της λέξεως, ασελγούν κτλ. Γιατί; Διότι δεν τηρούν τις εντολές του Θεού, του Χριστού και της Εκκλησίας: μην κλέψεις, μην πορνεύσεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, μην επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου, λέει ο Θεός στον Παλαιό Νόμο (Παλαιά Διαθήκη) και στο Νέο Νόμο (Καινή Διαθήκη). Η γυναίκα δεν είναι ένα αντικείμενο, είναι ένα Πρόσωπο ιερό με αξιοπρέπεια που πρέπει να σεβόμαστε και να τιμάμε αφού μάλιστα είναι και μέλος του Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Καθαγιάστηκε με το Βάπτισμα. Και το Βάπτισμα δεν είναι μία λεπτομέρεια.  Είναι η ουσία της χριστιανικής και εκκλησιολογικής μας υπόστασης.  Πρέπει να ζούμε αγίως και εναρέτως όλες τις μέρες της ζωής μας. Είμαστε δι’ αυτού καλεσμένοι να γίνουμε άγιοι για να μπορούμε να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών. Και το σώμα μας και η ψυχή μας είναι ιερά. Το Βάπτισμα μας άλλαξε εκ των βάθρων και εσωτερικά και οντολογικά όπως ο άρτος και ο οίνος μετατρέπονται σε σώμα και αίμα του Χριστού με τα λόγια που προφέρει ο Λειτουργός επάνω τους με την Επίκληση και την καθαγίαση. Ως εκ τούτου έχουμε υποχρέωση να βιώνουμε το Βάπτισμα μας με συνέπεια αν θέλουμε να είμαστε τέκνα του φωτός και όχι του σκότους.
Εφέτος, Έτος της Πίστεως, 50κοστή επέτειος από την Β’ Βατικάνεια Σύνοδο (1962 – 2012) η Εκκλησία και ιδιαιτέρως ο Πάπας Βενέδικτος 16ος  μας προσκαλεί να γυρίσουμε στο Ευαγγέλιο δηλαδή στο Χριστό. Και η τελευταία Σύνοδος των Επισκόπων, η 13η στη σειρά, που είχε σαν προβληματισμό τον Νέο Ευαγγελισμό στη Ρώμη, τρεις εβδομάδες, τον περασμένο Οκτώβριο, όπου συμμετείχαν 400 προσωπικότητες από τις διάφορες κατά τόπους Εκκλησίες της οικουμένης, πανεπιστημιακοί, άνδρες και γυναίκες, Ιερείς, 262 Επίσκοποι, οι πιο πολλοί εκλεγμένοι από τους συνεπισκόπους τους, και 49 μη καθολικοί ονομαζόμενοι « Αδελφικοί αντιπρόσωποι», τρεις από τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες και μεταξύ αυτών τ15 εκπρόσωποι Εκκλησιών όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Ά της Κωνσταντινουπόλεως  και ο Μητροπολίτης Παρισίων Εμμανουήλ Αδαμάκης. Υπενθύμισαν και ιδιαιτέρως ο Πάπας Βενέδικτος 16ος  αυτό που οι πιο πολλοί από εσάς αγνοείτε: Να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τα 16 λαμπρά διατάγματα της Β’ Βατικανής Συνόδου που όπως είπε ο Πάπας επονομαζόμενος « ο Θεολόγος»  είναι η «πυξίδα»  για το μέλλον της Εκκλησίας. Το θέμα ήταν ακριβώς  «ο Νέος Ευαγγελισμός για την μετάδοση της χριστιανικής πίστεως».
Η πίστη που λάβαμε δεν είναι στατική, αναπτύσσεται, ωριμάζει όπως ο κόκκος του σιναπιού του Ευαγγελίου και φέρνει καρπό,30,60,100, όπως λέει ο Ιησούς. Αν δεν ακούμε το Λόγο του Θεού είμαστε οι πιο δυστυχισμένοι και αξιοθρήνητοι στον κόσμο, είμαστε αχυρένιοι χριστιανοί, δεν έχουμε δώσει νόημα στη ζωή μας ούτε στον πόνο μας ούτε στον μελλοντικό μας θάνατο. Ο θάνατος μας φοβίζει, ενώ αντιθέτως μπαίνουμε στη ζωή, στην ζωή την αιώνια και την αφθαρσία αναμένοντας την Γενική Ανάσταση των Κεκοιμημένων με την επιστροφή του Κυρίου που θα έλθει να μας πάρει όλους μαζί του. Τότε θα σκιρτούμε και θα ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ από χαρά μαζί με όλους τους Αγίους και τους Αγγέλους στη Βασιλεία.  Τώρα υποφέρουμε όπως ο Κύριος. «Ο μαθητής δεν είναι ανώτερος από τον δάσκαλό του», λέει ο Ιησούς. Αλλού πάλι λέει: « Μη φοβάσαι μικρό ποίμνιο, νίκησα τον κόσμο», το κακό που υπάρχει γύρω σου και που σε τρομάζει, τον θάνατο. Αξίζετε περισσότερο κι από τα σπουργίτια. Αρκεί να ακολουθούμε τον Χριστό που είναι το φως, η Αλήθεια, η ζωή.  Ο Ιησούς το επαναλαμβάνω κατήργησε τον θάνατο, θάνατος δεν υπάρχει πια. Με το θάνατό του μας αποκατέστησε στη ζωή και αυτή η ζωή είναι αληθινή και αιώνια. Τι όμορφο μεγαλείο η πίστη μας!
Ο Ιησούς όμως είναι απαιτητικός, πολύ απαιτητικός και λέει: «αν έχεις να θάψεις τον πατέρα σου ή ένα δικό σου πρόσωπο, πιο επείγον είναι να με ακολουθήσεις εδώ και τώρα».
Είναι επείγον να ακολουθούμε τον Ιησού. Κατεπείγον. Πρώτη ανάγκη. Τα άλλα έρχονται μετά. Αυτό απαιτεί πίστη ώριμη, καλλιεργημένη ώστε η ζωή μας να αντανακλά το ζωντανό Θείο πρόσωπο του Ιησού και όχι τον εαυτό μας.  «Δεν ζω εγώ», λέει ο Παύλος, ο πρώην διώκτης των χριστιανών. «ο Χριστός ζει σ’ εμένα». Ο νοών νοήτω!
Έτσι αν κατάλαβα καλά και ακολουθώ το Χριστό στ’ αλήθεια δεν μπορώ να παραλείπω ετσιθελικά καμιά Κυριακάτικη Λειτουργία και Εορτή, που είναι το ελάχιστον όπως είναι η Εορτή των Αγίων Πάντων την 1η Νοεμβρίου ή εκείνη των Κεκοιμημένων  Πιστών στις 2 Νοεμβρίου που είναι όσο σπουδαίες είναι το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Και όχι μόνο αυτό, θα λογοδοτήσουμε για την Πίστη μας αν την μεταδώσαμε και στους άλλους, αν την μοιραστήκαμε με τους άλλους και πρώτα με τα παιδιά μας, με τον άνδρα μας και τη γυναίκα μας κτλ. περισσότερο από ποτέ ο άνθρωπος έχει ανάγκη από το Θεό και την Εκκλησία, αλλά όχι από όποιον Θεό να ‘ ναι , αλλά από το Θεό του Ιησού Χριστού που είναι Πατέρας τόσο καλός και πολυεύσπλαχνος που μας ξανάφερε στο θαυμαστό του φως με το θάνατό του και την Ανάστασή του. Έχει ανάγκη από εμάς που είμαστε η Εκκλησία του καθ’ οδόν, προς τον Νέο ουρανό και τη νέα γη που, μας υποσχέθηκε βάζοντας ειρήνη, δικαιοσύνη, χαρά, ελπίδα, φως μέσα σ’ ένα κόσμο που έχει χάσει την πυξίδα του και κλείστηκε στον εαυτό του. Ας γίνουμε το φως και το αλάτι του Χριστού γύρω μας και πρώτα μέσα στην οικογένειά μας.
Η σημερινή κρίση ας μας κάνει να αγαπάμε την Εκκλησία στην οποία ενσωματωθήκαμε με το Βάπτισμα και σώθηκε ο κόσμος όλος. Περισσότερο από ποτέ οι χριστιανοί και μάλιστα Ενωμένοι και μονιασμένοι είμαστε η «Χαρά και η Ελπίδα» του συγχρόνου κόσμου. Περισσότερο από ποτέ ο Θεός είναι ενεργά παρών μέσα σε κάθε λαό της γης. ΑΣ ΜΗΝ είμαστε σκυθρωποί και κατσουφιασμένοι σαν τους μη έχοντες Ελπίδα. Η κρίση αυτή είναι, είμαι σίγουρος, μία ακόμη Επίσκεψη του Θεού στον Λαό του Θεού και στον κόσμο στο σύνολό του.

Π. Ιωάννης Λούβαρης,
Λαζαριστής