Γιορτή
Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή ΔΕΛΑΣΑΛ
Κατά μια ευχάριστη συγκυρία, σήμερα, 19 Μαϊου, γιορτάζουμε τη μνήμη του Αγίου Ι. Β. ΔΕΛΑΣΑΛ και την 1η κοινωνία των παιδιών της ενορίας.
Για να μην μακρηγορήσω και να μην επαναλάβω τα γνωστά βιογραφικά στοιχεία του Αγίου, θα ξεκινήσω από τη σημερινή περικοπή του Ευαγγελίου την οποία θα συνδυάσω με τη ζωή του ΔΕΛΑΣΑΛ και τη δική μας καθημερινότητα.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας περιγράφει την 3η εμφάνιση του Ιησού Χριστού στους μαθητές του μετά την Ανάστασή του. Μετά από προτροπή του Σίμωνα Πέτρου, 7 μαθητές πηγαίνουν για ψάρεμα με το καΐκι στη λίμνη της Τιβεριάδας, χωρίς να πιάσουν τίποτα όλη τη νύχτα. Ο Ιησούς Χριστός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Την αυγή, εμφανίζεται στο γιαλό και περιμένει την ομάδα των μαθητών. Ως συνήθως, η συνάντηση ξεκινάει από ένα επίπεδο υλικό: το φαγητό, το ψάρεμα, τα 153 μεγάλα ψάρια και καταλήγει μέσω μιας πράξης πίστης σε μια πνευματική και υπερφυσική διάσταση. Είναι περίεργο ότι συχνά, ο Χριστός ζητά την συμμετοχή και την προσφορά των ανθρώπων αν και είναι παντοδύναμος:
Στη συνάντηση με τη Σαμαρείτισσα ζητάει νερό, γιατί διψάει.
Πριν τον πολλαπλασιασμό των άρτων, ένα παιδί που έχει πέντε κρίθινα ψωμιά και δύο ψάρια τα προσφέρει για να τα ευλογήσει ο Χριστός και να τα πολλαπλασιάσει.
Στη σημερινή περικοπή ο Χριστός ζητάει να φέρουν από τα ψάρια που έπιασαν, για να τα ψήσει στα κάρβουνα, ενώ έχει ήδη ψήσει ψάρια και ψωμί…
Με άλλα λόγια, ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος, άρα παντοδύναμος, κάνει μια εντυπωσιακή πράξη ταπεινοφροσύνης, επιτρέποντας στους ανθρώπους να του δώσουν κάτι, να γίνουν δωρητές. Πολύ συχνά, το σχήμα που παρατηρούμε στο Ευαγγέλιο είναι το εξής: Ο Χριστός συναντά κάποιους ανθρώπους, επικοινωνούν, υπάρχει μια πράξη εμπιστοσύνης-πίστης, η οποία καταλήγει σε μια αποστολή. Το ίδιο πλαίσιο ισχύει και για το 2ο μέρος της σημερινής περικοπής στη συνάντηση του Χριστού με τον Πέτρο.
Ας περάσουμε τώρα στη ζωή του ΔΕΛΑΣΑΛ, στην οποία έχουμε μια σειρά καθοριστικών συναντήσεων, οι οποίες επηρέασαν τις επιλογές του και την ίδια του τη ζωή. Το θέμα, βέβαια, είναι τεράστιο γι' αυτό και θα περιοριστώ μόνο στην 1η συνάντηση που είχε με τον κύριο Αδριανό Νυέλ, το Μάρτιο του 1679. Ο κύριος αυτός είχε γεννηθεί στη Ρουένη και είχε έρθει στη Ρενς, για να ιδρύσει σχολεία για τα άπορα αγόρια. Παρόμοια σχολεία υπήρχαν ήδη για τα κορίτσια. Αυτή η συνάντηση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αφύπνιση της εκπαιδευτικής κλήσης του ΔΕΛΑΣΑΛ. Σε αντίθεση με τον μεθοδικό και σχολαστικό ΔΕΛΑΣΑΛ, ο Νυελ είχε ένα ενθουσιώδη αυθορμητισμό, ίσως και κάποια δόση φιλοδοξίας και βιαζόταν να ιδρύσει νέα σχολεία, χωρίς να έχει εξασφαλίσει τις κατάλληλες συνθήκες για την εύρυθμη λειτουργία τους. Κατά την τυχαία, αλλά καθοριστική σε συνέπειες συνάντησή τους, ο ΔΕΛΑΣΑΛ δέχθηκε να τον βοηθήσει εκθέτοντας ταυτόχρονα τις δυσκολίες και τους κινδύνους του εγχειρήματος.
Σ' ένα υπόμνημα που έγραψε ο ΔΕΛΑΣΑΛ σχετικά με την ίδρυση και την αφετηρία της Αδελφότητας, διαπιστώνει ότι υπεύθυνος για το ξεκίνημα είναι ένας λαϊκός.
«Με αυτές τις δύο ευκαιρίες, δηλαδή με τη συνάντηση που είχα με τον κ. Νυέλ και με την πρόταση που μου έκανε αυτή η κυρία (πιθανόν πρόκειται για την κυρία Ιωάννα Μαγιεφέρ), άρχισα να ασχολούμαι με τα σχολεία για τα αγόρια. Δεν το σκεφτόμουν καθόλου προηγουμένως, όχι ότι δεν μου το είχαν προτείνει. Πολλοί φίλοι του κ. Ρολάν είχαν προσπαθήσει να μου το εμπνεύσουν, αλλά δεν μπήκε στο μυαλό μου και δεν είχα ποτέ την πρόθεση να το υλοποιήσω.»
Η συνέχεια, βέβαια, είναι γνωστή. Ο ΔΕΛΑΣΑΛ πιστεύει στη θεία πρόνοια και ανακαλύπτει το θέλημα του Θεού μέσα από τα γεγονότα της ζωής. Είναι αυτό που λέμε:
«Ανακαλύπτω το δρόμο περπατώντας». Ας θυμηθούμε τα ίδια του τα λόγια, όταν στο τέλος της ζωής του αξιολογεί την πορεία του:
«Δεν σκεπτόμουνα καθόλου τα σχολεία… Εάν μάλιστα είχα πιστέψει ότι η φροντίδα που προσέφερα ανιδιοτελώς στους δασκάλους θα με δέσμευε να μείνω μαζί τους, θα την είχα αμέσως εγκαταλείψει, γιατί όπως φυσιολογικά τοποθετούσα πιο χαμηλά κι από τον υπηρέτη μου αυτούς τους δασκάλους που ήμουν υποχρεωμένος να χρησιμοποιώ στα σχολεία, και αυτή ακόμη η σκέψη ότι θα έπρεπε να ζήσω μαζί τους, θα μου ήταν ανυπόφορη.»
«Ο Θεός όμως ο οποίος δεν συνηθίζει να εκβιάζει τη διάθεση των ανθρώπων, θέλοντας να με οδηγήσει να ασχοληθώ πλήρως με τα σχολεία, το έκανε με ένα ανεπαίσθητο τρόπο και σε μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε η μια δέσμευση με οδήγησε σε μια άλλη, χωρίς να το έχω προβλέψει στην αρχή.»
Ακούστε κι εκείνη τη διαπίστωση την οποία κάνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια :
«Αν ήξερα, τι δυσκολίες με περίμεναν όταν άρχιζα το έργο αυτό, δεν θα είχα το κουράγιο να ξεκινήσω.»
Όμως, ποια σχέση έχουν όλα αυτά με τη δική μας καθημερινή ρουτίνα;
Πρώτα-πρώτα, διαπιστώνουμε ότι κι εμείς προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε τις βιοποριστικές ανάγκες με την εργασία μας (θυμηθείτε τους μαθητές που πήγαν για ψάρεμα), ίσως γιατί νόμιζαν ότι εκείνη η περιπέτεια στην οποία είχαν εμπλακεί είχε τελειώσει. Ο Χριστός όμως έρχεται και μας συναντάει κι εμάς σήμερα μέσα στη ζωή μας. Τον συναντάμε στα καθημερινά γεγονότα, στο πρόσωπο του πλησίον, στην Αγία Γραφή, στην Αγία Ευχαριστία. Μάλιστα, τίποτα δεν ανοίγει περισσότερο την πόρτα της καρδιάς μας στη χάρη του Θεού από την εμπειρία μιας έλλειψης, ενός κενού, μιας δοκιμασίας, μιας αδυναμίας, μιας κρίσης, μιας αποτυχίας, όπως αυτή των μαθητών στη σημερινή περικοπή του Ευαγγελίου. Κι όταν συναντήσουμε πραγματικά το Χριστό, μπορούμε να γίνουμε κι εμείς μάρτυρες της πίστης μας στο καθημερινό μας περιβάλλον, πρώτα με τη συμπεριφορά μας και το παράδειγμά μας. Σας υπενθυμίζω τα λόγια του Πάπα Παύλου 6ου σε μια εγκύκλιό του :
«Ο σύγχρονος άνθρωπος ακούει πιο εύκολα τους μάρτυρες παρά τους δασκάλους ή αν ακούει και τους δασκάλους είναι επειδή είναι μάρτυρες.»
Ο Χριστός στέλνει τους μαθητές του να συνεχίσουν το έργο του πρώτα με τη ζωή τους και με το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Μετά την ανάληψή του, κι εμείς οι οπαδοί του, οι χριστιανοί, καλούμαστε επίσης να συνεχίσουμε την αποστολή του, αφού είμαστε μέλη του Μυστικού σώματος του Χριστού. Ακούστε μια σύντομη σκέψη της Αγίας Θηρεσίας της Άβιλα:
«Ο Χριστός δεν έχει άλλο σώμα πάνω στη γη εκτός από το δικό μας, ούτε άλλα χέρια εκτός από τα δικά μας, ούτε άλλα πόδια εκτός από τα δικά μας. Μέσω των ματιών μας εκφράζεται η ευσπλαχνία του Χριστού για τον κόσμο. Μέσω των ποδιών μας πηγαίνει να ευεργετήσει, μέσω των χεριών μας ευλογεί σήμερα την ανθρωπότητα.»
Σ' εμάς εναπόκειται να κάνουμε παρόντα στο σημερινό κόσμο το πρόσωπο του Χριστού, τα μάτια του, τα αυτιά του, το στόμα του και τα χέρια του.
Τελειώνοντας, υπενθυμίζω ότι ο ΔΕΛΑΣΑΛ έμεινε στην Ιστορία όχι μόνο ως ένας μεγάλος παιδαγωγός, αλλά και ως ιδρυτής μιας ομάδας εκπαιδευτικών, που μετεξελίχτηκε σε κοινότητα των Φρερ. Και επειδή όλοι μας ζούμε σε μια ανθρώπινη κοινότητα (οικογένεια, εκπαιδευτική κοινότητα, μοναχική, ενοριακή, κτλ..) ας θυμηθούμε σήμερα τις προτροπές του αποστόλου Παύλου προς την εκκλησία της Θεσσαλονίκης στην Α΄ του επιστολή προς Θεσσαλονικείς (5,13-18):
«Αδερφοί, να έχετε ειρήνη μεταξύ σας. Σας προτρέπουμε, αδερφοί, να συμβουλεύετε τους άστατους, να παρηγορείτε τους λιγόψυχους, να στηρίζετε τους αδύνατους στην πίστη και να δείχνετε υπομονή σε όλους. Προσέχετε να μην ανταποδίδετε ο ένας στον άλλο το κακό με το κακό, αλλά να επιδιώκετε πάντοτε το καλό και μεταξύ σας και προς όλους. Να είστε πάντοτε χαρούμενοι, να προσεύχεστε αδιάκοπα, να ευχαριστείτε τον Θεό για το καθετί. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού για σας, όπως αποκαλύφθηκε δια του Ιησού Χριστού.»
Πρόκειται για μια επιστολή που γράφτηκε πριν από 2.000 χρόνια. Όμως, αυτό το κείμενο μπορεί να μας βοηθήσει να ξαναδιαβάσουμε τη ζωή μας, αλλά και να προγραμματίσουμε τη χριστιανική μας συμπεριφορά στο μέλλον.


Αδ. Νικόλαος Πρίντεζης
Την Κυριακή 19 Μαΐου 2013, η Θεία Λειτουργία των 10 π.μ. τελέστηκε στο Ναό μας μέσα σ’ ένα διπλά εορταστικό κλίμα καθώς γιορτάσαμε την
1η Κοινωνία των παιδιών και την Ημέρα του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή de la Salle, Ιδρυτή των Λασαλιανών σχολείων.
Πλήθος ενοριτών, γονείς και συγγενείς των παιδιών αλλά και πολλοί καθηγητές του ελληνογαλλικού κολεγίου ΔΕΛΑΣΑΛ, παρακολούθησαν την διπλά εορτάσιμη τελετή.
Μετά το λόγο του Π. Εφημερίου σχετικά με την πρώτη Κοινωνία των παιδιών, ακολούθησε σύντομη αναφορά πάνω στο έργο του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή ΔΕΛΑΣΑΛ, από τον Αδελφό Νικόλαο Πρίντεζη, Καθηγητή του Κολεγίου ΔΕΛΑΣΑΛ.