Στις 12 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε συνάντηση Φοκολάρε, στην Ενορία μας. Το θέμα της συνάντησης ήταν:
"Μην έχετε καμία οφειλή απέναντι σε κανένα, να έχετε ένα και μόνο χρέος, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Διότι όποιος αγαπήσει τον πλησίον του, έχει τηρήσει όλες τις εντολές του Θεού."
Μετά ακολούθησε συζήτηση για τη δική μας προσφορά αγάπης προς τους άλλους και τη συνέπεια απέναντι στις υποχρέωσεις μας. Η αγάπη είναι ένα χρέος που πρέπει να επιστραφεί. Χρέος  που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, ούτε να μείνουμε αδιάφοροι σε αυτό.
Στην συνεδρίαση είχαμε τρία καινούρια μελή και αυτό μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Στους παρευρισκόμενους περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, δύο Φοκολαρίνες-Αδελφές, από την Αθήνα και μία από την Κωνσταντινούπολη. Θα θέλαμε την συμμετοχή σας στις συνεδριάσεις του Φοκολάρε.
Η επόμενη είναι στις 8 Φεβρουαρίου 2014 και ώρα 17:00 στην Εκκλησία: Φραγκών 19, και έπειτα κάθε δεύτερο Σάββατο του μηνά.

Φοκολάρε
ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

«Μην έχετε καμία οφειλή απέναντι σε κανένα, μόνο να έχετε ένα και μόνο χρέος, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Διότι, όποιος αγαπάει τον πλησίον του αυτός έχει τηρήσει όλες τις εντολές του θεού» (Ρωμ.13,8).
Στην αρχή της προς τους Ρωμαίους Επιστολής του (13, 1-7) ο Άγιος Παύλος μιλάει για το ότι οφείλουμε προς τους ανώτερους μας (υπακοή, σεβασμό, πληρωμή των φόρων, κλπ.), υπογραμμίζοντας πως ακόμη και η πληρωμή των φόρων πρέπει να γίνεται με αγάπη. Και αυτό γιατί αυτόν τον φόρο - είναι αυτονόητο και ο καθένας μας εύκολα το καταλαβαίνει - πως αν δεν τον πληρώσουμε θα συλληφθούμε ως φοροφυγάδες και παρανομούντες. Στη συνέχεια, όμως και ξεκινώντας από αυτήν την οφειλή, μπορούμε να μιλήσουμε και για κάποιο άλλο χρέος, που, ίσως, να το καταλαβαίνουμε λίγο πιο δύσκολα το χρέος αυτό, που σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού, το οφείλουμε απέναντι στον πλησίον μας.
Και το χρέος αυτό είναι η αμοιβαία αγάπη σε όλες της τις εκφράσεις: γενναιοδωρία, εξυπηρετικότητα, εμπιστοσύνη, αμοιβαία εκτίμηση, ειλικρίνεια και τόσα άλλα... (12,9-12).

«Μην έχετε καμία οφειλή απέναντι σε κανένα, μόνο να έχετε ένα και μόνο χρέος […]»
Αυτός ο Λόγος της Ζωής μάς δίνει να καταλάβουμε δύο πράγματα: Πρώτα - πρώτα μας παρουσιάζει την α γ ά π η ως ένα χρέος, δηλαδή ως κάτι που δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε, να μείνουμε αδιάφοροι, να το απομακρύνουμε από εμάς. Είναι ένα χρέος που μας πιέζει, που μας τυραννά, που δε μας αφήνει να βρούμε ησυχία αν δεν το αποπληρώσουμε. Έτσι φθάνουμε στο σημείο να πούμε ότι η αμοιβαία αγάπη δεν είναι κάτι το «παραπάνω», δεν είναι ο καρπός μιας γενναιοδωρίας μας που μπορούμε και να μην την έχουμε, χωρίς να κινδυνεύουμε να μας συλλάβει ο νόμος. Αυτός ο λόγος της Ζωής μάς ζητάει, αντίθετα, εμείς οι χριστιανοί να βάζουμε σε πράξη την αγάπη μας, γιατί αλλιώτικα δεν είμαστε άξιοι της χριστιανικής μας υπόστασης, δεν είμαστε άξιοι να λεγόμαστε οπαδοί του Χριστού, δεν είμαστε άξιοι να είμαστε οι αντιπρόσωποι της αγάπης Του μέσα στον κόσμο. Και δεύτερον, ο Λόγος της Ζωής μάς λέει ότι η αμοιβαία αγάπη είναι το κίνητρο, η ψυχή και ο σκοπός όλων των Θεϊκών εντολών. Έτσι, αν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε σωστά το θέλημα του Θεού, δεν μπορούμε να αρκεστούμε σε μια ψυχρή, έστω και δίκαιη, εκτέλεση των εντολών Του. Πρέπει πάντοτε να έχουμε στο νου μας τον σκοπό που ο Θεός έβαλε μέσα σ’ αυτές τις εντολές. Παράδειγμα: για να ζήσομε όπως πρέπει την έβδομη εντολή, δεν φθάνει να πούμε: εγώ δεν κλέβω: αλλά πρέπει να την πάρουμε πολύ περισσότερο στα σοβαρά και να συντελέσουμε ώστε να εξαλειφθούν όλες οι κοινωνικές αδικίες. Τότε μόνο θα αποδείξουμε ότι αγαπάμε πραγματικά τον πλησίον μας .

«Μην έχετε καμία οφειλή απέναντι σε κανένα, μόνο να έχετε ένα και μόνο χρέος […]»
Πως θα ζήσουμε τον Λόγο της Ζωής αυτό τον μήνα; Το θέμα της αγάπης για τον πλησίον, για την οποία και μας μιλάει, περιέχει χίλια - δύο πράγματα. Εμείς, σήμερα, ας υπογραμμίσουμε κυρίως ένα, που νομίζουμε ότι περιέχεται μέσα στις λέξεις του παραπάνω κειμένου. Αν, όπως λέει ο Άγιος Παύλος, η αμοιβαία αγάπη είναι ένα χρέος, τότε εμείς πρέπει να έχουμε μία αγάπη που αγαπάει πρώτη, όπως το έκανε ο Χριστός για μας. Μία αγάπη που αυτή πρώτη παίρνει την πρωτοβουλία, μία αγάπη που δεν περιμένει, που δεν αναβάλει όλο για αργότερα, που δεν είναι οκνηρή. Ας ενεργήσουμε, λοιπόν, έτσι κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα: ας προσπαθήσομε να είμαστε οι πρώτοι που θα αγαπήσομε κάθε άτομο που θα συναντήσουμε, ή που θα του τηλεφωνήσουμε, ή που θα του γράψουμε, ή ακόμη κάθε άτομο μαζί με το οποίο ζούμε καθημερινά. Η Αγάπη μας αυτή ας είναι συγκεκριμένη, ας προσπαθεί να καταλαβαίνει τους άλλους και να προβλέπει τις ανάγκες τους, να είναι υπομονετική, έμπιστη, σίγουρη και γενναιόδωρη. Και τότε θα αντιληφθούμε ότι η πνευματική μας ζωή θα κάνει ένα υπέροχο άλμα και η χαρά θα πλημυρίσει την καρδιά μας.

 Chiara Lubich



ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

«Να φέρεστε μεταξύ σας με καλοσύνη και ευσπλαχνία και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλο, όπως και ο Θεός συγχώρεσε και εσάς δια του Χριστού» (Εφ. 4, 32)
Χειροπιαστό και ουσιαστικό είναι αυτό το πρόγραμμα ζωής. Θα έφτανε μόνο αυτό, για να δημιουργηθεί μία διαφορετική κοινωνία, πιο αλληλέγγυα, πιο αδελφική. Αυτό το πρόγραμμα έχει εμπνευστεί από ένα ευρύτερο σχέδιο, το οποίο είχε προταθεί στους χριστιανούς της Μικράς Ασίας. Σε εκείνες τις κοινότητες επικράτησε η «ειρήνη» μεταξύ των Ιουδαίων και των Εθνικών, των δυο αντιπροσωπευτικών λαών της ανθρωπότητας, οι οποίοι ήταν χωρισμένοι μέχρι τότε. Η ενότητα, την οποία μάς δώρισε ο Χριστός, πάντα ζωντανεύει και ερμηνεύεται μέσα από συγκεκριμένες κοινωνικές συμπεριφορές εμπνευσμένες από την αμοιβαία αγάπη και από αυτό παίρνουμε τις οδηγίες, οι οποίες καθορίζουν τις σχέσεις μας:

«Να φέρεστε μεταξύ σας με καλοσύνη και ευσπλαχνία […]»
Καλοσύνη σημαίνει να θέλω το καλό του άλλου. Σημαίνει να «γινόμαστε ένα» με αυτόν, να τον πλησιάζουμε έχοντας κενώσει εντελώς τον εαυτό μας από τα συμφέροντά μας, από τις ιδέες μας, από τις πολλές προκαταλήψεις, οι οποίες θολώνουν το βλέμμα μας, για να ενδυθούμε με τα βάρη του, τις ανάγκες του, τους πόνους του, για να μοιραστούμε τις χαρές του. Σημαίνει να μπαίνουμε μέσα στην καρδιά όλων όσων πλησιάζουμε, για να καταλάβουμε τη νοοτροπία τους, την κουλτούρα τους, τις παραδόσεις τους και να τις κάνουμε -κατά κάποιο τρόπο- δικές μας, για να καταλάβουμε πραγματικά αυτό, το οποίο έχουν ανάγκη και για να ξέρουμε να αποδεχόμαστε τις αξίες, τις οποίες ο Θεός έχει σπείρει μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου, δηλαδή, με μια λέξη, να ζούμε για αυτόν, ο οποίος είναι δίπλα μας. Ευσπλαχνία σημαίνει να δεχόμαστε τον άλλον έτσι όπως είναι και όχι έτσι όπως θα θέλαμε να είναι, με ένα διαφορετικό χαρακτήρα, με τις δικές μας πολιτικές πεποιθήσεις, τις δικές μας θρησκευτικές απόψεις και χωρίς εκείνα τα ελαττώματα ή εκείνους τους τρόπους συμπεριφοράς, οι οποίοι μάς εκνευρίζουν τόσο... Όχι, πρέπει να διευρύνουμε την καρδιά μας και να την καταστήσουμε ικανή να δέχεται τους πάντες μέσα στη διαφορετικότητά τους, τα όρια και την αθλιότητά τους. Συγχώρεση σημαίνει να βλέπουμε τον άλλον πάντα καινούργιο. Ακόμα και στις πιο όμορφες και ειρηνικές συναναστροφές και συνεργασίες, στην οικογένεια, στο σχολείο, στο χώρο εργασίας, δε λείπουν οι δύσκολες στιγμές, οι διαφορές και οι αντιπαραθέσεις. Φτάνουμε στο σημείο να μη μιλάμε πια με τον άλλον, να αποφεύγουμε μία πιθανή συνάντηση μαζί του, ώστε να μη συνομιλήσουμε με τον άνθρωπο, για τον οποίο νιώθουμε πραγματικό μίσος μέσα στην καρδιά, επειδή δε σκέφτεται με το δικό μας τρόπο. Αυτό, που είναι δύσκολο και απαιτητικό, είναι να προσπαθούμε να βλέπουμε κάθε μέρα τον αδελφό ή την αδελφή μας σαν να ήταν καινούργιοι, ολοκαίνουργιοι και να μη θυμόμαστε καθόλου τις προσβολές τους προς το πρόσωπό μας, αλλά σκεπάζοντας τα πάντα με την αγάπη, με πλήρη αμνηστία στην καρδιά μας, κατά μίμηση του Θεού, ο οποίος συγχωρεί και ξεχνά. Η αληθινή ειρήνη και η ενότητα έρχονται στη συνέχεια, όταν η καλοσύνη, η ευσπλαχνία και η συγχώρεση βιώνονται όχι μόνο από μεμονωμένα άτομα, αλλά από πολλά μαζί, δηλαδή, μέσα στην αμοιβαιότητα. Όπως σε ένα μικρό τζάκι, όπου πρέπει να ανακατεύουμε ελαφρά τη θράκα του, έτσι ώστε να μην τη σκεπάσει η στάχτη και να μείνει η φωτιά του αναμμένη, με τον ίδιο τρόπο, κατά καιρούς, πρέπει να ανανεώνουμε την αμοιβαία αγάπη, να ανανεώνουμε τις σχέσεις με όλους τους ανθρώπους, έτσι ώστε να μη μας σκεπάσει η στάχτη της απάθειας και του εγωισμού.

«Να φέρεστε μεταξύ σας με καλοσύνη και ευσπλαχνία […]»
Αυτές οι προτεινόμενες συμπεριφορές απαιτούν να μετατραπούν σε πράξεις, σε συγκεκριμένες ενέργειες.. Ο ίδιος ο Ιησούς μάς έδειξε τι είναι η αγάπη, όταν θεράπευσε τους ασθενείς, όταν ανακούφισε τα πλήθη από την πείνα, όταν ανάστησε τους νεκρούς, όταν έπλυνε τα πόδια στους μαθητές Του. Πράξεις, πράξεις, πράξεις! Αυτό σημαίνει να αγαπάμε! Θυμάμαι μία μητέρα αφρικανικής οικογένειας. Είχε υποφέρει για την απώλεια του ενός ματιού της κόρης της Rosangela, η οποία υπήρξε θύμα ενός επιθετικού παιδιού, το οποίο την είχε τραυματίσει σοβαρότατα και επικίνδυνα με ένα καλάμι και συνέχιζε να την κοροϊδεύει. Κανένας από τους γονείς του παιδιού εκείνου δε ζήτησε συγγνώμη. Η σιωπή και έλλειψη οποιασδήποτε σχέσης με εκείνη την οικογένεια την πίκραιναν. «Παρηγορήσου –της έλεγε η Rosangela, η οποία τον είχε συγχωρέσει–, είμαι τυχερή, μπορώ να δω με το άλλο μάτι!». «Ένα πρωινό –μας διηγείται η μητέρα της Rosangela– η μητέρα εκείνου του παιδιού μού έστειλε κάποιον, για να με φωνάξει, γιατί δεν ένιωθε καλά. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: “Κοίτα να δεις, τώρα έρχεται να μου ζητήσει και βοήθεια, με τόσους γείτονες, εμένα έπρεπε να φωνάξει ύστερα απ’ αυτό, που έκαναν στο παιδί μου!”.Θυμήθηκα, όμως, ότι η αγάπη δεν έχει σύνορα. Έτρεξα αμέσως στο σπίτι της. Εκείνη μού άνοιξε την πόρτα και λιποθύμησε στα χέρια μου. Τη συνόδεψα στο νοσοκομείο και έμεινα κοντά της μέχρι να την αναλάβουν οι γιατροί. Ύστερα από μία εβδομάδα, αφού βγήκε από το νοσοκομείο, ήρθε σπίτι μου, για να με ευχαριστήσει. Την υποδέχτηκα με όλη μου την καρδιά. Κατάφερα να τη συγχωρέσω. Τώρα έχει αναπτυχθεί πάλι η σχέση μας ή –καλύτερα– έχει γίνει καινούργια». Και η δική μας ημέρα μπορεί να γεμίσει με συγκεκριμένες υπηρεσίες, ταπεινές και έξυπνες ως έκφραση της αγάπης μας. Θα δούμε γύρω μας να μεγαλώνει η αδελφοσύνη και η ειρήνη.

Chiara Lubich



ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013

''Είθε ο κύριος να αυξήσει και να πολλαπλασιάσει την αγάπη που έχετε και μεταξύ σας και με τους άλλους '' (A’ Θεσ. 3,12)
Με την φράση αυτή ο απόστολος Παύλος, για μιαν ακόμα φορά, ζητά από το Θεό, για τις κοινότητες που έχει ιδρύσει, να τους δώσει ιδιαίτερες χάριτες (Βλ.Εφ. 3,18, Φιλ, 1,9 κλπ.), Εδώ, ζητά για τους Θεσσαλονικείς μιαν ειδική χάρη για να προοδεύουν και να ξεχειλίζει μέσα τους η αμοιβαία αγάπη. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι τους κάνει κάποια καλυμμένη επίπληξη σαν να ήθελε να πει ότι η αμοιβαία αγάπη δεν ήταν φανερή μέσα στην κοινότητα τους, αντίθετα, θέλει να τους υπενθυμίσει ότι υπάρχει ένας νόμος που βρίσκεται μέσα στην ίδια την αγάπη: ότι αυτή πρέπει να μεγαλώνει συνεχώς.
    
''Είθε ο κύριος να αυξήσει και να πολλαπλασιάσει την αγάπη που έχετε και μεταξύ σας και με τους άλλους '' (A’ Θεσ. 3,12)
Αν η αγάπη, που είναι το κέντρο της χριστιανικής ζωής, δεν αυξάνει, τότε αυτή η έλλειψη έχει αντίκτυπο σε όλη τη χριστιανική ζωή και τότε χάνει και τη δύναμή της και, σιγά-σιγά, μπορεί να σβήσει.
Δεν αρκεί να φωτισθεί ιδιαίτερα κανείς για να καταλάβει την εντολή της αγάπης για τον πλησίον, ούτε είναι απαραίτητο να νοιώθει έναν ενθουσιασμό που η αγάπη προκαλεί, όταν κανείς αρχίζει να μεταστρέφετε στη ζωή του Ευαγγελίου. Αντίθετα, θα την κάνει να μεγαλώσει διατηρώντας τη, πάντοτε ζωντανή, ενεργητική, εργατική. Και αυτό θα πραγματοποιηθεί όταν κανείς ξέρει να επωφελείται, με ολοένα αυξανόμενη προθυμία και γενναιοδωρία, από τις διάφορες και πολλές ευκαιρίες που η ζωή η ίδια μας προσφέρει.  

''Είθε ο κύριος να αυξήσει και να πολλαπλασιάσει την αγάπη που έχετε και μεταξύ σας και με τους άλλους '' (A’ Θεσ. 3,12)
Για τον Άγιο Παύλο οι χριστιανικές κοινότητες έπρεπε να έχουν τη φρεσκάδα και τη θερμότητα που υπάρχουν μέσα σε μια αληθινή οικογένεια. Θέλει, λοιπόν, ο Απόστολος να μας προειδοποιήσει για τους κινδύνους τους πιο συχνούς: ο εγωκεντρισμός, η επιπολαιότητα, η μετριότητα. Αλλά, θέλει ακόμη να προλάβει και κάτι άλλο που είναι στενά συνδεδεμένο με όλα τα προηγούμενα: τον κίνδυνο να αφεθεί κανείς σε μια συνηθισμένη μέτρια και φιλήσυχη ζωή, διπλωμένος στον εαυτούλη του. Αντίθετα με τα λόγια του αυτά εννοεί ότι οι κοινότητες πρέπει να είναι ανοιχτές και να βασιλεύει όχι μόνο η αγάπη ανάμεσα στα μέλη τους που έχουν την ίδια πίστη, αλλά μια αγάπη που να ανοίγεται προς τους άλλους, που ενδιαφέρεται για τα βάσανα και τις ανάγκες ό λ ω ν. Αυτό είναι το νόημα της πραγματικής, της αληθινής αγάπης, δηλαδή το να δέχεσαι τον καθένα, το να γεφυρώνεις τις αποστάσεις, το να βλέπεις το θετικό που υπάρχει στον άλλο, το να ενώνεις τις προσπάθειες σου έχοντας στο νου μόνο το καλό όλων εκείνων που είναι άνθρωποι καλής θελήσεως.

''Είθε ο κύριος να αυξήσει και να πολλαπλασιάσει την αγάπη που έχετε και μεταξύ σας και με τους άλλους '' (A’ Θεσ. 3,12)
Πώς θα ζήσουμε τον λόγο της ζωής αυτό το μήνα; Προσπαθώντας να αυξήσουμε κι εμείς οι ίδιοι τη δική μας αγάπη μέσα στην αμοιβαία αγάπη της οικογένειάς μας, του περιβάλλοντός μας, της εργασίας μας, της κοινότητας μας, της αδελφότητας μας, της ενορίας μας κλπ. Τα λόγια αυτά απαιτούν από μας μια αγάπη που φθάνει στα άκρα, που ξέρει να ξεπερνά τα ημίμετρα και τα κάθε εμπόδια που φωλιάζουν και προέρχονται από τον ευάλωτο εγωισμό μας. Μας αρκεί να σκεφτούμε μερικές όψεις της αγάπης για ανακαλύψουμε πολυάριθμες ευκαιρίες που θα μας βοηθήσουν να την βάλουμε σε πράξη, όπως: ανεκτικότητα, κατανόηση, αμοιβαία συνύπαρξη, υπομονή, προθυμία για εξυπηρέτηση, ευσπλαχνία και ανοχή απέναντι στις ελλείψεις, τις πραγματικές ή τις υποτιθέμενες του πλησίον μας, κοινό μοίρασμα των υλικών αγαθών, κλπ. Έτσι, αν μέσα στην κοινότητά μας, το περιβάλλον μας, βασιλεύει αυτό το υπέροχο κλίμα της αμοιβαίας αγάπης, τότε η ζεστασιά αυτή δεν θα λείψει και δεν θα παύσει να ακτινοβολεί γύρω μας. Και τότε ακόμη και αυτοί που δεν γνωρίζουν τη χριστιανική ζωή, θα ελκυσθούν απ’ την αγάπη αυτή, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουνε θα αφεθούν εύκολα να προχωρήσουν, τόσο, ώστε να φθάσουν στο σημείο να νοιώσουν και ίδιοι σαν μέλη μιας και μοναδικής οικογένειας.

Chiara Lubich


ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Φεβρουάριος 2014

Μακάριοι όσοι είναι καθαροί στην καρδιά, διότι αυτοί θα δουν το Θεό. (Ματθ. 5,8)
Η επί του όρους ομιλία είναι η αρχή του κηρύγματος του Ιησού. Σε έναν λόφο στα περίχωρα της Καπερναούμ, απέναντι από τη λίμνη της Τιβεριάδας, ο Ιησούς κάθισε, όπως έκαναν τότε οι διδάσκαλοι, και άρχισε να εξηγεί στα πλήθη ποιος είναι ο άνθρωπος των μακαρισμών. Από την Παλαιά Διαθήκη  συνήθιζαν πολλές φορές να αποκαλούν «μακάριο» εκείνον ο οποίος εκτελούσε, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, τον Λόγο του Κυρίου.
Οι μακαρισμοί του Ιησού σημαίνουν λοιπόν για τους μαθητές κάτι που ήδη γνώριζαν. Όμως, τώρα είναι η πρώτη φορά που ακούνε πως οι φτωχοί στην καρδιά, όχι μόνον είναι άξιοι να ανέβουν στο όρος του Κυρίου, όπως λέγει ο ψαλμός (Ψαλ. 24,4), αλλά μπορούν ακόμα και να δουν τον Θεό. Ποια είναι λοιπόν, αυτή η αγνότητα που είναι άξια για μια τέτοια ανταμοιβή; Αυτό ο Ιησούς θα το εξηγήσει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ομιλίας Του.
Ας προσπαθήσουμε να Τον ακολουθήσουμε, για να αντλήσουμε από την πηγή της πραγματικής αγνότητας.

Μακάριοι όσοι είναι καθαροί στην καρδιά, διότι αυτοί θα δουν το Θεό.
Υπάρχει, κατά τον Ιησού, ένα μέσο εξαγνισμού το οποίο υπερνικά όλα τα άλλα: «Εσείς είστε κιόλας καθαροί χάρη σ’ αυτά που σας έχω διδάξει» (Ιω. 15,3). Δεν είναι μόνο οι θρησκευτικές τελετές που εξαγνίζουν την ψυχή, αλλά κυρίως ο Λόγος του Θεού. Τα λόγια του Ιησού δεν είναι σαν τα άλλα λόγια. Διότι ο Ιησούς είναι ο ίδιος σ’ αυτά παρών, όπως είναι – έστω και με κάποιον άλλο τρόπο – μέσα στη Θεία Ευχαριστία. Δια του Λόγου, ο Χριστός εισέρχεται μέσα μας και, εάν τον Λόγο αυτόν τον αφήσουμε να ενεργήσει, μας απελευθερώνει από την αμαρτία  και μας δίνει μια καρδιά καθαρή.

Η αγνότητα είναι λοιπόν, το αποτέλεσμα του Λόγου τον οποίο ζούμε. Το να ζούμε τον Λόγο, όλα τα Λόγια του Ιησού, μας απελευθερώνει από αυτό που ονομάζουμε «προσκολλήσεις». Δηλαδή, εάν η καρδιά μας δεν είναι συγκεντρωμένη στο Θεό και στις διδασκαλίες Του, βέβαιο είναι πως αυτές θα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Αυτοί οι δεσμοί μπορούν να είναι πράγματα, άνθρωποι, ή ακόμη και εμείς οι ίδιοι. Όμως, εάν η καρδιά η δική μας είναι συγκεντρωμένη στο Θεό και μόνο, όλα τα υπόλοιπα εξαφανίζονται.
Για να φθάσουμε σ’ αυτή τη απομάκρυνση, χρήσιμο θα είναι να λέμε συχνά στο Θεό, και στον Ιησού, όλη την ημέρα αυτή τη φράση των ψαλμών: «Εσύ είσαι, Κύριε, το μοναδικό μου αγαθό!» (ψ. 16,2). Ας την επαναλαμβάνουμε συχνά, κυρίως όταν τα ενδιαφέροντά μας μάς επηρεάζουν από διάφορες εικόνες, αισθήματα και πάθη τα οποία μπορούν να καταπιέσουν μέσα μας τη συνείδηση του καλού και να μας αφαιρέσουν την ελευθερία μας.
Μας βάζουν σε πειρασμό να δούμε διάφορες εικόνες, ή τηλεοπτικά προγράμματα; Εκείνη τη στιγμή ας πούμε στον Ιησού: «Εσύ, Κύριε, είσαι το μοναδικό μου αγαθό». Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα που θα μας κάνει να βγούμε από τον εαυτό μας, για να ομολογήσουμε στον Θεό την αγάπη μας. Με τον τρόπο αυτό θα έχουμε σταθεροποιηθεί στην αγνότητα.
Ένα άτομο, ή μια εργασία, μπορούν κάποτε να μπουν μεταξύ του Θεού και εμάς σαν εμπόδιο ή σαν απειλές ενάντια στη σχέση μας με τον Θεό;
Η στιγμή αυτή είναι η κατάλληλη για να Του ξαναπούμε: «Εσύ, Κύριε, είσαι το μοναδικό μου αγαθό». Αυτό θα μας βοηθήσει να εξαγνίσουμε τις προθέσεις μας και να ξαναβρούμε την εσωτερική ελευθερία μας.

Μακάριοι όσοι είναι καθαροί στην καρδιά, διότι αυτοί θα δουν το Θεό.
Το να ζούμε το Λόγο της Ζωής μάς κάνει ελεύθερους και μας εξαγνίζει, διότι είναι αγάπη. Η αγάπη, με τη θεϊκή φλόγα της, εξαγνίζει τις προθέσεις μας και τα βάθη του εαυτού μας, διότι η «καρδιά» είναι, όπως αναφέρεται και στη Βίβλο, η έδρα της σκέψης και της θέλησης.
Όμως υπάρχει και ένας τρόπος αγάπης, που είναι αντικείμενο μιας εντολής του Ιησού, που μας βοηθά ειδικά στο να ζήσουμε αυτόν τον μακαρισμό. Ο τρόπος αυτός είναι η αμοιβαία αγάπη, η αγάπη εκείνου ο οποίος είναι διατεθειμένος να δώσει και τη ζωή του ακόμη για τους άλλους, κατά το παράδειγμα του Ιησού. Αυτός ο τρόπος αγάπης προκαλεί ένα ρεύμα, μιαν ανταλλαγή, μιαν ατμόσφαιρα κατά τις οποίες ο Κύριος άξονας είναι ακριβώς η διαύγεια, η αγνότητα. Πραγματικά, σ’ αυτό το είδος της αγάπης, ο Θεός είναι παρών και Εκείνος μόνος μπορεί να βάλει μέσα μας μια καρδιά αγνή (ψαλ. 50,12). Και όταν βασιλεύει η αμοιβαία αγάπη ο Λόγος μπορεί να πραγματοποιήσει τις δυνατότητες του εξαγνισμού και της αγιοσύνης.
Ένα άτομο μοναχικό δεν είναι ικανό να αντισταθεί με έναν τρόπο σταθερό στις απαιτήσεις του κόσμου. Αντίθετα, η αμοιβαία αγάπη δημιουργεί ένα υπέροχο πεδίο όπου ο καθένας μπορεί να μείνει αγνός και να ζήσει τη χριστιανική ζωή του με έναν σωστό τρόπο.

Μακάριοι όσοι είναι καθαροί στην καρδιά, διότι αυτοί θα δουν το Θεό.
Το αποτέλεσμα της αγνότητας αυτής, για την οποία δεν πρέπει να σταματάμε να αγωνιζόμαστε, είναι το ότι μπορεί κανείς να «δει» το Θεό, πράγμα που σημαίνει ότι καταλαβαίνει την παρουσία Του στη ζωή μας και στην ιστορία, ακούει τη φωνή Του μέσα στη καρδιά μας, μπορεί να νιώσει την παρουσία Του εκεί όπου βρίσκεται: στους φτωχούς, στη Θεία Ευχαριστία, στο Λόγο Του, στην αδελφική αγάπη, στην Εκκλησία. Είναι μια πρόγευση της παρουσίας του Θεού η οποία μας δίνεται ήδη από εδώ κάτω στη γη, μέσα στη ζωή αυτή κατά την οποία «περπατάμε μέσα στην πίστη, περπατάμε χωρίς να βλέπουμε» (Β΄ Κορ. 5,7) περιμένοντας να μπορέσουμε να Τον δούμε «πρόσωπο με πρόσωπο» (Α΄ Κορ. 13,12) αιώνια.

      Chiara Lubich