Συνάντηση
του Κινήματος Φοκολάρε στη Ρώμη
Dove non c'e amore, metti amore e troverai amore

Από τις 9 μέχρι τις 12 Ιανουαρίου 2014 έλαβε μέρος η Διεθνής συνάντηση του Κινήματος Φοκολάρε στη Ρώμη (Κέντρο Μαριούπολη, Κάστελ Γκανδόλφο). Προσωπικά σε αυτήν τη συνάντηση πήγα για να το πω έτσι απλά, χωρίς όρεξη, απασχολημένη με άλλα σχέδια για αλλά, πιο ενδιαφέρον ταξίδια. Ο Θεός όμως ξέρει, πώς να μας μιλήσει, πώς να μας συναντήσει. Για αυτό το λόγο το λιμάνι στη Ρώμη -που αρχικά νόμιζα ότι θα είναι ένα περαστικό λιμάνι για την καρδιά μου- έγινε λιμάνι γεμάτο με καινούρια χρώματα και με καινούριους τόνους που δεν γνώριζα πριν.
Το πρόγραμμα των συναντήσεων μας, είχε μεγάλη ποικιλία και ο καθένας μπορούσε να βρει κάτι ιδιαίτερο που τον ενδιέφερε προσωπικά. Η παρακάτω φράση: “εκεί που δεν υπάρχει αγάπη, βάλε αγάπη και θα βρεις την αγάπη” αντιπροσωπεύει αυτή την εμπειρία. Αυτή η όμορφη σκέψη συμπληρώνεται με τα λόγια της Εμμαούς: “αν θέλεις να ξέρεις αν η δική σου αγάπη για τον άλλον είναι αληθινή, θα το μάθεις αν αυτός επίσης θα επιθυμήσει να αγαπήσει.” Νομίζω ότι σε αυτήν την εξακρίβωση κρύβεται μια τεράστια αλήθεια, με αλλά λόγια: δίνουμε εξετάσεις με τη βοήθεια του άλλου στο δρόμο της αγάπης. Μια άλλη σκέψη που ξεχώρισα στην καρδιά μου, είναι: “τον άνθρωπο πρέπει να τον ανακαλύπτουμε συνέχεια από την αρχή, κάθε μέρα, σαν μην τον είχαμε γνωρίσει. Τον κοιτάζουμε και βλέπουμε μέσα του το Χριστό.”
Πόσα όρια πρέπει να ξεπεράσουμε για να βλέπουμε τον άλλον με αυτό τον τρόπο; τον άνθρωπο που μπορούσε πριν λίγο να μας πληγώσει, αλλά σήμερα τον βλέπουμε σε όλη του την ομορφιά, χωρίς προκατάληψη. Πολύ δύσκολη πρόκληση. Να ξεπεράσουμε τα ελαττώματα που βλέπουμε στον άλλον, όπως για παράδειγμα: τον εγωισμό, την αλαζονεία, τη ζήλια... και να ανακαλύψουμε στην καρδιά του άλλου τη νοσταλγία. Να ξεπεράσουμε όλα όσα μας νευριάζουν στον άλλο. Αυτά συνήθως είναι τα ελαττώματα του εαυτού μας. Αυτό που μας ενοχλεί στους άλλους υπάρχει μέσα μας και αυτό που δεν ανακαλύπτουμε δεν υπάρχει στις καρδιές μας.
Όσο αφορά έμενα, στη δική μου δημιουργία με ενδιαφέρει το πρόβλημα της συνάντησης με τον εαυτό μου. Αυτό το ταξίδι ακόμη με ενδιαφέρει, αλλά μετά τη συνάντηση στο Κάστελ Γκανδόλφο άλλαξε κατεύθυνση. Τα λόγια του πατέρα Χεμμερλέ στην προβολή μιας ταινίας: “να συναντήσουμε τον εαυτό μας, μπορούμε στ’ αλήθεια μόνο μέσα από τον άλλο”, αυτά τα λόγια φύτρωσαν βαθιά στην καρδιά μου και με ταξίδεψαν από τη θάλασσα στον ωκεανό.
Για τη συνάντηση του Ιανουαρίου του Φοκολάρε ήρθαν στη Ρώμη 1500 άτομα από πολλά μέρη του κόσμου και την Ευρώπη. Οι παλιές φιλίες δυνάμωσαν και αναπτύχθηκαν άλλες τελείως καινούριες. Σε τέτοιες συναντήσεις δεν είναι δύσκολο να δημιουργηθεί κάτι μεγάλο, επειδή οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ανοικτοί απέναντι στην καρδιά του άλλου. Πολλές ενδιαφέρουσες συζητήσεις έγιναν μεταξύ μας σε όλη τη διάρκεια της συγκεκριμένης συνάντησης. Αυτές οι συζητήσεις, αυτές οι συναντήσεις, διαρκούσαν μέχρι την τελευταία στιγμή. Μοιράζομαι μαζί σας λόγια που άκουσα πριν την αναχώρηση: “μην περιμένεις να σε αγαπήσει κάποιος πρώτος, γιατί θα απογοητευτείς και θα τα βάλεις με τον εαυτό σου. Απλά αγάπα.”
Από τη Ρώμη γύρισα γεμάτη αισιοδοξία, γεμάτη με ασύλληπτη αίσθηση ασφάλειας. Αισθανόμουν ότι κάθε εκατοστό γύρω μου ήταν γεμάτο αγάπη. Η αγάπη χειροπιαστή σε κάθε φίλο, σε κάθε άγγιγμα του ανέμου και του ήλιου. Ολόκληρη η γη χόρευε, το σύμπαν και εγώ άφησα τον εαυτό μου στο ρυθμό αυτού του χορού.
Η διεθνής συνάντηση της οικογένειας του Φοκολάρε πάντα με γεμίζει με το ανεξήγητο αίσθημα και η δική μου έννοια της οικογένειας βγαίνει τότε έξω από τα όρια του σπιτιού μου και διευρύνεται σε όλον τον κόσμο. Καθεμία από αυτές τις συναντήσεις είναι ξεχωριστή. Η συνάντηση στην Κάστελ Γκανδόλφο είχε για μένα προσθετική αξία επειδή αυτή τη φορά ήταν εκεί και άλλοι πιστοί της εκκλησίας μας και στους οποίους θέλω να πω, θερμά “ευχαριστώ”. Ήμασταν μια αξέχαστη ομάδα. Καθένας από μας με τη δική του προσωπικότητα και χαρακτήρα πλούτισε αυτό το κοινό ταξίδι. Χαίρομαι που όλοι μαζί μπορέσαμε να ζήσουμε αυτές τις στιγμές. Όταν γυρνούσα μόνη μου παλιότερα από τέτοιες συναντήσεις, δεν μπορούσα εύκολα να μεταδώσω την ευτυχία που γέμιζε την καρδιά μου.
Τώρα, όλοι μαζί θα είναι πιο εύκολο να μεταφέρουμε στους άλλους, όλα αυτά που αποκομίσαμε στις καρδιές μας μετά τη συνάντηση στην Ιταλία.

Υβόνα Παουλέβιτς